Ποδόσφαιρο: Ένα ιστορικό άθλημα, πρώτο σε δημοτικότητα σε
όλη την υφήλιο! Ένα άθλημα που μας έχει χαρίσει χαρές και λύπες και πάνω απ’
όλα …στιγμές!
Όπως όλα τα πράγματα στον κόσμο μας, έτσι και το ποδόσφαιρο έχει
δυο όψεις: Η καλή όψη, ο «δόκτωρ Τζέκυλ», είναι να παρακολουθούμε ωραίο
ποδόσφαιρο, παίκτες που παίζουν για τον κόσμο και την φανέλα τους, σεβόμενοι
πάντα τον αντίπαλο. Είναι οι αγκαλιές και η ευγενής άμιλλα, το «fair play» μεταξύ των πρωταγωνιστών!
Υγιείς φίλαθλοι που πανηγυρίζουν τα τέρματα των ομάδων τους,
που επικροτούν το καλό θέαμα ανεξαρτήτως προέλευσης και που στο τέλος του αγώνα
θα φύγουν από το γήπεδο ως …άνθρωποι.
Η άλλη όψη του νομίσματος, ο «μίστερ Χάιντ», είναι αυτό που
παρακολουθήσαμε την Τετάρτη το βράδυ. Ένα «μειδίαμα» που μόνο ποδόσφαιρο δεν θύμιζε:
Οπαδοί (όχι φίλαθλοι) να συμπεριφέρονται σαν ουρακοτάγκοι του Αμαζονίου, παίκτες
να κοιτούν πρώτα το πώς θα βλάψουν τον αντίπαλο και έπειτα το πώς θα ξεκινήσουν
επίθεση.
Για να μην φανεί πως παίρνουμε θέση, τα παραπάνω δεν
συμβαίνουν πρώτη φορά! Είναι γεγονότα που επαναλαμβάνονται, ένας ατελείωτος πόλεμος
ανάμεσα σε δυνάμεις που αποδεικνύουν πως μπροστά στον φανατισμό και το χρήμα,
το ποδόσφαιρο περνά σε δεύτερη μοίρα.
Γεγονότα που δεν λύνουν τίποτα, αντιθέτως αποσκοπούν στον
διαρκή ανθυγιεινό ανταγωνισμό ανάμεσα σε φίλους των ομάδων, ο οποίος με την
σειρά του «φουντώνει» το πάθος, μετατρέποντας το σε χουλιγκανισμό. Έννοια η
οποία ουδέποτε έχει βοηθήσει το άθλημα…
Δίπλα μας…
Μην κοιτάξουμε μακριά, στην Μεσσηνία χρόνια τώρα έχει
ξεκινήσει μια «μόδα» όπου παράγοντες-οπαδοί-παίκτες γίνονται ένα ωραίο …κουβάρι,
είτε μιλάμε για ξύλο είτε για βωμολοχίες, αλληλοκατηγορίες που παραπέμπουν σε
τριτοκοσμικές καταστάσεις.
Είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να διαψεύσει, εφ’ όσον
αναφερόμαστε σε πραγματικά γεγονότα… Σπάνια θα βρεθούμε σε γήπεδο όπου οι
άσχημες συμπεριφορές απουσιάζουν!
Ο Αθλητισμός…
Ένας αθλητικός χώρος, είτε μιλάμε για γήπεδο ποδοσφαίρου,
είτε για κολυμβητήριο ή κλειστό γυμναστήριο, φιλοξενεί την έννοια του
Αθλητισμού. Αυτήν που «αμαυρώνουν» όλοι αυτοί που κοιτούν το συμφέρον τους και
πάνω στην οποία ξεσπούν όσοι το έχουν ανάγκη.
Ο «μίστερ Χάιντ», που εμφανίζεται κάθε φορά που οι σφυγμοί
ανεβαίνουν, δεν έχει θέση στον χώρο αυτό. Είναι ντροπή να υπονομεύεις και να «σκοτώνεις»
κάτι, το οποίο είναι ανώτερο από εσένα!
Τα πάντα ξεκινούν από την παιδεία, η οποία απουσιάζει πλήρως
τόσο από χούλιγκανς – ουρακοτάγκους, όσο και από αυτούς που τους
εκμεταλλεύονται…
Γιατί μέρος της παιδείας είναι ο σεβασμός στις αρχές και τις
αξίες που διέπουν τον Αθλητισμό! Όσο αυτό παραμένει απλά μια «θεωρία», τόσο θα
κυβερνά ο «μίστερ Χάιντ»…
Αλέξανδρος Ντι Μπενεντέτο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου